Ameazas

Degradación e destrución de charcas

A degradación e destrución física das zonas húmidas están asociadas a alteracións do uso dos solos, debido à expansión de áreas urbanizadas, plantacións forestais exóticas (eucaliptos), agricultura intensiva, présas carreteiras e outras infraestruturas. O abandono da agricultura tradicional leva igualmente á desaparición de numerosas charcas e tanques asociados a este modo de produción.

O drenaxe de zonas húmidas para fins agrícolas ou forestais teñen igualmente impactos significativos sobre a súa biodiversidade, podendo levar à perda ou degradación de charcas e terreos alagados.

A perda física de charcas teñen consecuencias graves para a biodiversidade. A redución do número de charcas na paisaxe teñen tamén como consecuencias a fragmentación e o aumento da distancia entre as masas de auga existentes, dificultando a capacidade de dispersión e de colonización dos organismos.

Contaminación

As charcas son particularmente vulnerables a varios tipos de contaminación, debido ao baixo volume de auga que conseguen almacenar, resultando nunha diminución da capacidade para diluír os contaminantes.

A principal fonte de polución química destes hábitats proveñen de agro-químicos utilizados na agricultura. Os abonos sintéticos, pesticidas e herbicidas chegan ás charcas pola escorrentía da auga da chuvia ou de rega, contaminando os solos, auga superficial e acuíferos. O aumento da concentración de nutrintes, como fosfatos e nitratos, altera toda a dinámica ecolóxica das masas de auga, levando à súa eutrofización, resultando a proliferación de microalgas e a redución da restante biodiversidade, incluíndo plantas macrófitas, zooplancton, macroinvertebrados e anfibios. Os agro-químicos posúen tamén unha elevada toxicidade, podendo orixinar fenómenos de mortalidade masiva ou malformacións en especies máis sensibles, nomeadamente de anfibios.

A contaminación orgánica causada por descargas de afluentes pecuarios ou domésticos degradan a calidade da auga, levando a unha redución do osíxeno disolto e ó aumento da turbidez da auga. A elevada concentración de microorganismos pode tamén representar un potencial risco para a saúde pública.

O depósito ilegal de residuos sólidos e atasco das charcas con lixo é outra ameaza frecuente. O depósito de lixo en lugares non autorizados, ademais de ser ilegal, provoca impactos sobre a biodiversidade, estética da paisaxe e seguridade.

Especies exóticas

A introdución de fauna e flora exótica en charcas ou outras masas de auga causa impactos importantes na biodiversidade nativa (autóctona). Os impactos da introdución de calquera especie de peixe ou de outros animais exóticos, como o caranguexo americano, a tartaruga de Florida, inclúen a predación, a competición polo alimento ou lugar de reprodución e a introdución de enfermidades. Algunhas plantas exóticas invasivas, como o xacinto de auga e a azolla, ocupan toda a superficie de auga, impedindo a entrada de luz e diminuíndo a cantidade de osíxeno na auga.

Prácticas de xestión incorrectas

Algunhas prácticas de xestión incorrecta carrexan impactos importantes na biodiversidade das masas de auga. Algúns dos erros máis comúns practicados nestas zonas húmidas inclúen:

• A destrución da vexetación marxinal e retirada de plantas acuáticas, xa que diminúen a biodiversidade vexetal e os lugares de abrigo dispoñibles para as especies faunísticas que habitan nestes lugares.

• A retirada de sedimentos a través do drenaxe coa finalidade de limpar ou afondar a charca pode alterar a dinámica da charca e a súa biodiversidade, destruír unha grande cantidade de organismos (plantas, sementes, invertebrados e súas formas de resistencia, etc.) e promover a introdución de especies exóticas.

• A introdución de especies exóticas efectuada con fins estéticos ou para a pesca é unha das peores ameazas para as charcas, debendo ser evitada a toda costa.

Alteracións climáticas

A alteración dos réximes de pluviosidade e o aumento da temperatura e dos períodos de seca poden levar a unha menor dispoñibilidade e duración da auga (hidroperíodo) das charcas. Tal feito presenta consecuencias graves para a biodiversidade, levando nomeadamente à inviabilización da reprodución de diferentes especies dos anfibios e outros grupos. Ademais diso, a redución de profundidade de masas de auga aumenta a exposición dos ovos e cágados dos anfibios aos raios UVA, podendo provocar mutacións xenéticas e deficiencias do sistema inmune aumentando a súa mortalidade e vulnerabilidade a danos.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *